Dit is een verkorte versie van het verhaal dat ik geschreven heb voor het clubblad van de Nederlandse Rasvereniging

We knepen hem in het begin wel even door al die verhalen over dat sloopgedrag van Saarlooswolfhonden. En…? Nou, eerlijk gezegd viel het allemaal reuze mee. De krant lag wel eens aan duizend stukjes en af en toe sneuvelde de post. Tunka verdiepte zich ooit in een boek over art-deco en een fotoboek over de Indianen van Noord-Amerika. Die konden daarna met het oud papier mee. Maar daar bleef het bij. Ons helleveegje Shala bleek meer van wanten te weten! Ze knaagde eerst voortvarend een hoekje van de boekenkast af. Daarna liet de muziek op een paar cd-tjes een merkwaardig ritme horen sinds ze die in een onbewaakt ogenblik tussen de malende kaken had gekregen. Vervolgens onderwierp ze alles in haar omgeving aan een onderzoek. Bezemstelen, tuinslangen, badslippers, sokken, afwasborstels, koffiefilters, woordenboeken, puzzels, schoenen, tijdschriften, tennisrackets, tassen en nog veel meer spulletjes, om vast te stellen dat al deze voorwerpen de kwalificatie sloopvast voor Saarlooswolfhonden niet verdienden. Een laatste gang naar de grijze afvalcontainer was hun droevige lot. Maar ach, niet zeuren, uiteindelijk was het allemaal best te overzien. Toen de honden ouder werden was het helemaal gedaan met hun sloopgedrag. Tanden gewisseld en klaar was Kees.

Wat zeker een rol speelde, was dat we ze in het begin nooit – maar dan ook nooit – alleen hebben gelaten. We hielden ze goed in de gaten en zodra er iets tussen hun kaken kwam wat daar niet hoorde, kregen ze een speelbot, een pensstaafje, zo’n flosding of iets anders waar ze wel op mochten kauwen. Daar waren ze het natuurlijk nooit mee eens en het was heel vermoeiend als je weer voor de zoveelste keer op moest staan, maar ze snapten het drommels goed. Deze aanpak heeft uiteindelijk vruchten afgeworpen: we kunnen nu trots melden dat onze Saarlooswolfhonden helemaal sloopvrij zijn!