Ze had er maar een, maar dat was dan ook een enorme knoeperd. Onze lieftallige Lica veranderde in een echte wrattenkoningin. Zelf had ze er totaal geen last van. Alleen de druppels die Marianne elke dag in haar wangzak druppelde, vond ze vreselijk vies. Als ze het flesje zag, dook ze al onder de tafel. 
Deze week, na 6 weken wrat, belden we de dierenarts en mailden we de foto’s. Nee, weghalen kon niet, het zou een te grote wond worden met te veel bloedverlies. Gisteravond zagen we ineens verandering, het leek wel of de wrat door een onzichtbare hand naar beneden werd geduwd. En… vanochtend was hij ineens eraf. Geen druppel bloed te zien. De natuur is in staat om het zelf te regelen. Lica’s neusje moet nog wel genezen. 
